شرکت فناوری خودروهای خودران آروآ هفته گذشته به سرمایه‌گذاران گفت که انتظار دارد تا پایان سال ۲۰۳۰ بیش از ۳۰,۰۰۰ کامیون خودران در جاده‌ها داشته باشد که سالانه ۵ میلیارد دلار درآمد تولید می‌کند – برنامه‌ای جسورانه با توجه به اینکه انتظار دارد تا پایان سال ۲۰۲۶ فقط ۲۰۰ کامیون بدون راننده و نرخ درآمد ۸۰ میلیون دلار داشته باشد.
مدیر مالی داوید مادی ادعا می‌کند که این هدف به‌ظاهر بزرگ نه به اندازه‌ای که به نظر می‌رسد بزرگ است و نه از دسترس خارج است.
او در مصاحبه‌ای اخیر با TechCrunch گفت: “در حالی که ۳۰,۰۰۰ واقعا به نظر زیاد می‌آید — و در فضای خودران مطمئنا همینطور است — از نظر کامیون‌ها نسبت به بازار کلی، این رقم به نوعی کوچک است.” او افزوده که چهار تولیدکننده بزرگ کامیون بین ۲۵۰,۰۰۰ تا ۳۰۰,۰۰۰ کامیون جدید در سال تولید می‌کنند. “من فکر نمی‌کنم این آرزومندانه باشد،” او افزود، “فکر می‌کنم ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم.”
سرمایه‌گذاران دقیقا از چشم‌انداز ۲۰۳۰ آروآ استقبال نکرده‌اند. سهام این شرکت از زمان برگزاری روز تحلیلی و سرمایه‌گذاری سالانه آن در ۲۳ سپتامبر ادامه به کاهش داشته است. در روز دوشنبه، سهام به میزان ۱۲.۴۲٪ کاهش یافت و به ۵.۲۹ دلار رسید.
اما سرمایه‌گذاران زمان دارند که به این پروژه علاقه‌مند شوند و به گفته مادی، “گشایش” بزرگ برای آروآ از سال ۲۰۲۷ شروع می‌شود و از آنجا تسریع می‌یابد. این شرکت انتظار دارد که از ۲۰۰ کامیون بدون راننده در پایان سال ۲۰۲۶ به بیش از ۱,۰۰۰ کامیون یک سال بعد برسد.
امروز، آروآ به‌عنوان یک کسب‌وکار حمل و نقل به‌عنوان خدمت شناخته می‌شود — مدلی اثبات مفهوم که برنامه دارد آن را به حدود ۵۰۰ کامیون محدود کند. این شرکت کامیون‌های خودران را مالک و مدیریت می‌کند و از مشتریان خود، از جمله Detmar Logistics، Hirschbach، McLane و Werner هزینه‌ای بالغ بر ۲ دلار به ازای هر مایل می‌گیرد، نرخ که شامل هزینه سوخت نیز می‌شود.
این به نرخ‌های تقریباً مشابه قیمت‌گذاری سایر حامل‌ها می‌انجامد. تغییر واقعی — و صرفه‌جویی واقعی، به گفته مادی — سال آینده اتفاق می‌افتد وقتی آروآ به مدل راننده به‌عنوان خدمت منتقل می‌شود. به جای اینکه آروآ کامیون‌ها را مالک باشد، مشتریان کامیون‌های خودران را خریداری می‌کنند و مبلغی به ازای هر مایل به آروآ برای فناوری خودران پرداخت می‌کنند، که این شرکت انتظار دارد حدود ۰.۸۵ دلار باشد. تحت این مدل، مشتریان کامیون را مالک و نگهداری می‌کنند، در حالی که آروآ سیستم خودران و سخت‌افزار مربوطه را نگهداری می‌کند.
منتقل کردن کامیون‌ها از ترازنامه آروآ بسیار مهم است اگر این شرکت بخواهد به مقیاس برسد — و احتمالاً این نکته‌ای است که سرمایه‌گذاران به آن توجه دارند. این شرکت گفته است که انتظار دارد تا نیمه اول سال ۲۰۲۷ با حدود ۵۰۰ کامیون در جاده، به مرز سودآوری ناخالص (به این معنا که درآمد هزینه‌های مستقیم رانندگی کامیون‌ها را پوشش می‌دهد) برسد.
پرش بزرگ بعدی در پایان سال ۲۰۲۷ با سخت‌افزار نسل سوم آروآ اتفاق می‌افتد — حسگرها، کامپیوترها و سایر تجهیزاتی که به کامیون‌های آن اجازه می‌دهد خودشان رانندگی کنند — که سخت‌افزار خودروهای خودران است که به صورت انبوه توسط شریک آن، آوموو (که قبلاً به عنوان کانتیننتال شناخته می‌شد) تولید خواهد شد. آوموو فقط سخت‌افزار را طراحی و تولید نمی‌کند؛ این شرکت همچنین هزینه آن را برای آروآ تأمین مالی می‌کند — بار مالی بر دوش شرکت کامیون‌های خودران را کاهش می‌دهد. آوموو همچنین کیت‌ها را برای مشتریان سرویس و تعمیر خواهد کرد.
آروآ قصد دارد در عین حال فعالیت‌های خود را گسترش دهد. تا سال ۲۰۳۰، این شرکت انتظار دارد که به جز چند ایالت در جنوب، به اکثریت قریب به اتفاق ایالات متحده برسد، طبق گفته‌های مادی.
او گفت: “تا سال ۲۰۲۸، من انتظار دارم ساختار هزینه‌های ما واقعاً عالی باشد، به همین دلیل شما می‌بینید که حاشیه ناخالص ما شروع به افزایش می‌کند…” مادی گفت: “زمانی که به آن نقطه برسید، فکر می‌کنم ورود به بازار درخواست خودرو مناسب است،” و تأیید کرد که آروآ هنوز برنامه دارد که در نهایت وارد بازار روباتاکسی‌ها شود.
