Type One Energy، یک استارتاپ مستقر در ناکسویل، تنسی که در سال 2019 برای ساخت نیروگاه‌های همجوشی تأسیس شد، صبح روز سه‌شنبه اعلام کرد که 200 میلیون دلار از سرمایه‌گذاران جمع‌آوری کرده است.
این تأمین مالی به استارتاپ کمک می‌کند تا در رده‌های شرکت‌های همجوشی با تأمین مالی بالا بالاتر برود. اما حوزه همجوشی، حوزه‌ای هزینه‌بر است. این حوزه در خط مقدم فیزیک پلاسما، علم مواد و محاسبات پیشرفته قرار دارد و حتی 200 میلیون دلار هم همیشه کافی نیست.
با این حال، سری B جدید باید شرکت را به نیمه راه برای تأمین هزینه یک نیروگاه تجاری 400 مگاواتی برساند، کریستوفر موری، مدیرعامل Type One به TechCrunch گفت. او افزود اگر Type One بتواند تا سال 2034 آن را آنلاین کند، این شرکت می‌تواند نخستین نیروگاه خود را با سرمایه‌ای کمتر از بسیاری از رقبایش کامل کند، حتی با یک یا چند دور تأمین مالی بعدی.
موری گفت که راز این موفقیت، مدل کسب‌وکار Type One است. این شرکت طراحی نیروگاه و بسیاری از اجزای آن را انجام خواهد داد و سپس به شبکه «سفارشی» تأمین‌کنندگان انتخابی برای پروژه برای ساخت آن‌ها روی می‌آورد. بیشتر استارتاپ‌های همجوشی به تأمین‌کنندگان برای برخی از اجزا تکیه می‌کنند، اما Type One قصد دارد فراتر برود.
این رویکرد هزینه‌ها را کاهش می‌دهد. موری اظهار داشت: «مقدار سرمایه‌ای که ما باید برای تجاری‌سازی همجوشی در Type One جمع‌آوری کنیم، با آنچه که اگر قرار بود به صورت عمودی یکپارچه‌سازی کنیم، صرفاً متفاوت است»، اشاره به شرکت‌هایی که بیشتر قطعات خود را در داخل تولید می‌کنند.
او افزود: «چرا باید برای ساخت و ساز هزینه کنم؟ من قبلاً یک شرکت بزرگ تولید انرژی هسته‌ای را اداره می‌کردم. این بسیار پرهزینه است.»
این استارتاپ همجوشی قبلاً شروع به جمع‌آوری یک فهرست از شرکای خود کرده است. Type One اولین دو دستگاه همجوشی خود را در سایت Bull Run آژانس برق ویتا تنسی خواهد ساخت و مشاور زیرساخت AECOM در حال کار روی مهندسی Infinity Two، نخستین نیروگاه تجاری است. رقیب Commonwealth Fusion Systems تکنولوژی مغناطیسی با دمای بالا را به Type One مجوز داده است و این تکنولوژی به تشکیل زیرساخت طراحی رآکتور Type One کمک خواهد کرد.
با تکیه بر تأمین‌کنندگان خارجی، Type One به یک آنچه که به عنوان یک یکپارچه‌ساز شناخته می‌شود، تبدیل می‌شود، شرکتی که محصولی را از قطعات ساخته شده توسط دیگران می‌سازد. این امر ریسک‌های مربوط به فعالیت‌هایی نظیر تولید را به حداقل می‌رساند، اما نوع دیگری از ریسک را معرفی می‌کند.
مزیت این کار دسترسی به شرکای بالقوه‌ای است که ممکن است در برخی زمینه‌ها تخصص بیشتری داشته باشند، مانند AECOM، مشاور زیرساختی که بر روی Infinity Two کار می‌کند. موری گفت: «آن‌ها 10,000 نفر دارند و بیشترشان مهندس هستند. ما هرگز 10,000 نفر نخواهیم داشت.»
معایب این کار این است که یکپارچه‌سازها کنترل کمتری بر تأمین‌کنندگان خود نسبت به یک تیم درون‌سازمانی دارند. مشهورترین مثال اخیر ممکن است بوئینگ باشد که به Spirit AeroSystems برای تأمین بخش‌های بدنه 737 و 787 وابسته بود. پس از یک سری شکست‌های کنترل کیفیت، شامل بیرون پریدن درپوش در یک پرواز Alaska Airlines در سال 2024، بوئینگ Spirit را خرید و آن را به درون‌سازمانی آورد تا استانداردها را بهبود بخشد.
Type One به این استدلال باور دارد که می‌تواند ریسک یکپارچه‌سازی را مدیریت کند و آن پایین‌تر از ریسک انجام همه چیز در داخل خواهد بود. موری گفت: «این مدل‌های کسب‌وکار موفق هستند زیرا به شرکت‌ها اجازه می‌دهند بر روی مدیریت ریسک و توسعه مهارت‌های بالا در بخش خود از زنجیره ارزش تمرکز کنند.»
این دور تأمین مالی به رهبری سرمایه‌گذاران تکراری مانند Breakthrough Energy Ventures و Clutterbuck Capital انجام شد و Lowercarbon Capital، Siemens Energy Ventures و SiteGround Capital نیز در آن شرکت داشتند. این شرکت قبلاً حداقل 82.5 میلیون دلار جمع‌آوری کرده بود.
